środa, 15 marca 2017

"Tak! Dasz radę!", czyli o tym, że będzie dobrze

Dwa tygodnie temu napisałam post o tym, co przeszłam, jaki stan towarzyszył mi w momencie, kiedy dowiedziałam się, że mam nową towarzyszkę życia. Zacznijmy może od tego, że wszystkie rady, które znajdą się w tym poście, są jedynie zbudowane na moich przeżyciach, są moim zdaniem w tej sprawie. Wiem, że nie będą się oni tyczyć wszystkich, którzy kiedyś znaleźli się w takiej sytuacji, ale jeżeli ten post pomógłby chociaż jednej osobie, to ja będę szczęśliwa i będzie to dla mnie sukces :)

Pierwszą rzeczą, która moim zdaniem jest jedną z najważniejszych, jest to, aby w tym najtrudniejszym okresie, nie być pozostawionym samym sobie. Wiem, że wiele osób stwierdza, że nie chce przytłaczać kogoś swoimi problemami, że inni go nie zrozumieją, że być może ktoś będzie się z tych problemów śmiać... To jest naturalna rzecz, że w naszej głowie pojawiają się takie myśli. Osoba, która tak uważa, zamyka się w sobie, staje się dla innych niewidzialna. W sumie, to funkcjonuje to tak, że albo nigdzie nie wychodzi i całymi dniami z nikim nie rozmawia, albo wychodzi tylko po to, aby załatwić jakąś sprawę i jak najszybciej wrócić do domu, do swoich czterech ścian. Właściwie, znalezienie osoby, która nas wysłucha, jest chyba w tym wszystkim najtrudniejsze... Często osoba, która jest załamana, nie zauważa, że coś jest z nią nie tak. Uważa, że jest to normalne. W takich momentach, warto mieć kogoś, kto to zauważy...

Kto może być taką "dobrą duszką", której wszystko powiemy? Każdy, w dosłownym znaczeniu tego słowa. Jeżeli nie chcemy porozmawiać o problemie ze znaną osobą, dobrze jest wygadać się komuś obcemu. Ktoś, kto nas nie zna, często może być obiektywny i pomóc nam zrozumieć naszą sytuację. Można też podzielić się swoim problemem na jakimś forum, gdzie nie będziemy musieli używać swojego imienia i nazwiska. Zdarza się jednak, że ludzie w naszym otoczeniu sami zaczynają zauważać problem. W moim przypadku, taką "duszyczką", której wszystko mówiłam, była moja przyjaciółka. Potrafiłyśmy rozmawiać o tym bardzo, bardzo długo, czasami, kiedy nie mogłam spać, często budziłam ją w nocy, pisząc, że nie mogę zasnąć, czy może ze mną pogadać i tak dalej. Niestety, mieszka ona na drugim końcu Polski, więc nie mogła mnie przyjść i przytulić, kiedy tego potrzebowałam. Wiedziałam jednak, że jest i że zawsze mogę na niej polegać (z czasem na blogu pojawi się także post o przyjaźni "na odległość" :) ). Z czasem, problem zaczęły zauważać moje przyjaciółki, z którymi widywałam się bardzo często. I nie powiem, też otrzymałam od nich ogromne wsparcie. Uważam, że świetną "duszką" może być druga połówka, czy to chłopak, czy dziewczyna. Taka osoba, zna nas najlepiej i powinna nie tylko zauważyć, że coś jest nie tak, ale i starać się pomóc.

Kolejną sprawą, o jakiej nie można zapomnieć, to akceptacja siebie. Jest to cholernie ciężkie zadanie. Wiele osób nie potrafi sobie po prostu powiedzieć "Dość! Ja nie potrafię tak żyć!". Z akceptacją siebie jest dokładnie tak samo. Każda kobieta wie chyba, jak trudno jest zaakceptować np. dodatkowe kilogramy. Podobnie jest chociażby z chorobą. Większość z nich da się wyleczyć i tutaj nie ma większego problemu. Gorzej jest, kiedy będzie nam ona towarzyszyć przez kolejne lata i musimy nauczyć się z nią żyć. Co robimy w przypadku zbędnych kilogramów? Walczymy! Nie dajemy za wygraną i jak najszybciej chcemy się ich pozbyć, a radość, przy spadku wagi jest nie do opisania, prawda? Walka z Panią Ł. czy każdą inną chorobą wygląda podobnie. Walczymy i nie dajemy za wygraną, a kiedy osiągniemy cel (nawet jeżeli na krótko i będziemy musieli za jakiś czas ponownie walczyć) czujemy ogromną satysfakcję, że daliśmy radę. Najlepiej jednak, aby ktoś nam to uświadomił.

Wiecie, jak ogromne znaczenie mają słowa: "Dasz radę!", "Nie poddawaj się!"? Ogromną. Dla dziecka, które uczy się pisać, każda kolejna literka, przybliża go do idealnej kreski przy "T", czy pięknie zaokrąglonego brzuszka "B". Co wtedy robi kochająca mama? Siedzi nad swoim maluchem i powtarza do znudzenia: "Pięknie", "Napisz jeszcze jedną, będzie lepiej", "Poradzisz sobie z następną". To samo, powinna zrobić osoba, która jest tą "dobrą duszką". Wiecie, co potrzebuje osoba, która jest w takiej sytuacji? Pragnie, aby ktoś przyszedł, usiadł obok, przytulił i powiedział: "Jesteś silna! Dasz radę! Przejdziemy przez to razem!". To wystarczy. Moim zdaniem nie jest to dużo. 

Te kilka rad, to moje prywatne przemyślenia. Uważam, że problem polega na tym, że większość osób z otoczenia nie widzi tego "problemu". Podobnie było ze mną. Byłam przez długi okres sama. Nikt ze mną nie rozmawiał, nikt nie przyszedł, nie przytulił., mimo, że bardzo tego potrzebowałam :( Byłam sama. A tak niewiele wystarczyło. Wierzcie mi, że naprawdę warto, czasami rozejrzeć się wokół i zapytać cichej osóbki siedzącej samotnie w kącie: "Czy wszystko w porządku?". Na pewno nikt nie będzie miał Wam za złe tego pytania, a czasami możecie nieświadomie sprawić, że to osoba znowu zacznie żyć...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz